Het gaat weer vriezen, code geel en de handen blauw. Maar met de krabber en wat water is het zicht al snel weer optimaal. Nog even “Mogge” naar de buurman en dan als eerste weg, meestal wint hij. Geen haast hoor gewoon als eerste weg, en nog steeds code glad, dus voorzichtig op pad. Op m’n gemak naar de A28 om daar aan te sluiten in de rode rups om met z’n allen richting het zuiden te bewegen.
Hoe verder we komen hoe meer rupsen en inmiddels zijn we met z’n vieren. Maar dan gebeurt het. Een van de rupsen kijk plots achterom en laat alle andere rupsen behoorlijk schrikken. De rupsen veranderen razendsnel van gedaante alleen zijn de vlinders ver te zoeken. Als een stel rode mieren schiet iedereen een kant op. De een remt (links), de ander draait (rechts) ik zie in het midden een opening waar ik misschien wel doorheen kan. Eerst wat naar rechts, dan naar links en dan recht zo die gaat. Past het? Ja het past! Maar deze gedachte duurt niet langer dan een fractie van een seconde. BAM!!! De wens blijkt de vader van de gedacht, en dan is het stil.
Zojuist heb ik een spoedcursus airbag happen gehad en daar meteen spinnen voor beginners achteraan geplakt.
Verdwaasd kijk ik om me heen, de auto is gevuld met rook/stof/poeder en in mijn oor zit een piep. Mijn gezicht voelt wat vreemd, maar verder dan een tand door mijn lip kom ik niet. Ook de andere “cursisten” staan buiten en iedereen lijkt ok, dat scheelt. Ons cursusmateriaal is er minder aan toe en het wachten op de berger begint. Code glad weet je nog, dus warm is anders.
Inmiddels maken we ons weer druk om koffie, koffie met melk en een wolkje adrenaline.
En nu? Ach het gaat wel. Ik voel me een beetje als slagroom, opgeklopt en wat stijfjes.
Recente reacties